Garnaal


Officieel wordt deze garnaal de Noordzee garnaal of grijze garnaal genoemd.
In het Latijn aangeduid met de naam 'Crangon crangon'.
De Noordzee garnaal behoort tot de familie van de Crangonidae, oftewel de zandgarnalen. Een familie van vrij kleine, tamelijk somber gekleurde garnalen uit koude tot gematigde streken van in hoofdzaak het Noordelijke halfrond. Wereldwijd zijn er ongeveer 1.950 verschillende garnalenfamilies te onderscheiden, waarvan er 300 ten behoeve van de consumptie geëxploiteerd worden. De Noordzee garnaal wordt vooral in Noordwest-Europa intensief bevist en met een jaarlijkse aanvoer van 25 tot 35.000 ton behoort hij tot de top tien van de commercieel belangrijkste garnaalsoorten.
De gemiddelde lengte van de Noordzee garnalen is 5 tot 7 centimeter; ze hebben een doorschijnend lichaam, grijsbruin van kleur. De garnalen kunnen drie- tot vijf jaar oud worden.
Noordzee garnalen verschillen niet alleen in kleur en grootte van de andere soorten die in de viswinkel worden aangeboden.
Er is ook een duidelijk verschil in smaak en prijs.
De smaak van de buitenlandse 'roze' garnalen is minder uitgesproken. Door hun kleine formaat zijn de Noordzee garnalen moeilijk te pellen. Het intensieve pel werk heeft uiteraard invloed op de prijs.
De Noordzee garnaal wordt vooral aangetroffen op zand en zand-slikbodems, ze komen voor langs de kusten van geheel West-Europa en de Middellandse zee, in ondiepe kustwateren.
Voor Nederland zijn de Waddenzee en de Zeeuwse kustwateren de belangrijkste vangstgebieden.
's Zomers dichtbij de kust, waar de zon het water op temperatuur heeft gebracht.
In de wintermaanden verder de zee in, in gebieden die nog niet zijn afgekoeld.
Overdag graaft de garnaal zich in, alleen de ogen en antennes steken uit het zand.
's Nachts krijgen ze een donkere schutkleur en gaan ze op zoek naar voedsel (algen, slakjes en allerlei plantaardig voedsel).
De wijfjes leggen twee á drie keer per jaar enkele duizenden eitjes, deze dragen ze gedurende een paar maanden mee aan het achterlijf. Garnalen worden het hele jaar door gevangen, met duidelijke pieken in april/mei en in de herfstmaanden. De garnalenstand verschilt van jaar tot jaar en soms ook van seizoen tot seizoen.

Die variatie kan zowel een natuurlijke als een menselijke oorzaak (overbevissing) hebben. Ook speelt de aanwezigheid van predactoren (zoals kabeljauw, wijting en schar), de watertemperatuur en het voedselaanbod mee.

De visserij op Noordzee garnaal gebeurt met kotters die zijn uitgerust met zogenaamde boomkornetten; netten die naast de kotter worden voortgesleept.

In de netten komen ook vele andere organismen zoals kleine garnalen, jonge platvis en krabben.
Daarom beschikken de meeste kotters tegenwoordig over speciale apparatuur, waarmee de gehele bijvangst weer levend overboord kan worden gezet.

Direct nadat de garnalen aan dek zijn gebracht worden ze gekookt, waardoor ze de bekende roze kleur en gekromde vorm krijgen.
Aan boord worden de garnalen direct gewassen, gekookt en gekoeld. Een garnalenkotter is altijd gemakkelijk te herkennen aan de grote kookpot op het dek. Bij aankomst op de afslag worden de garnalen gekeurd, gezeefd, gewogen en direct via de klok geveild. Vervolgens gaan de garnalen naar de pel ateliers of pel machines.
Het pel proces is bewerkelijk.
De Hollandse garnaal is klein en daarom heel moeilijk machinaal te pellen. Het handmatig pellen is daarentegen in ons land, vanwege de hoge loonkosten, veel te kostbaar. Slechts op bescheiden schaal worden hier in pel ateliers garnalen handmatig gepeld. De Nederlandse garnalensector heeft daarom in lage loonlanden, zoals Marokko pel ateliers opgezet. Hier worden de garnalen volgens de strenge Nederlandse normen gepeld.

http://www.tijdvoorvis.nl/garnalen/